Kto wyzbył się wszelkich pragnień zadowalania zmysłów, i którego życie wolne jest od pragnień, kto uwolnił się od poczucia własności oraz od fałszywego ego – ten jedynie może osiągnąć prawdziwy spokój.

Być wolnym od pożądań, to znaczy nie pragnąć niczego dla zadowalania zmysłów. Innymi słowy, pragnienie, by stać się świadomym Krsny, jest właściwie brakiem pragnień. Doskonałym stanem świadomości Krsny jest zrozumienie swojej rzeczywistej pozycji jako wiecznego sługi Krsny, bez błędnego utożsamiania się z tym ciałem materialnym oraz bez fałszywego uważania siebie za właściciela czegokolwiek w tym świecie. Kto osiągnął ten stan doskonałości, ten wie, że ponieważ właścicielem wszystkiego jest Krsna, wszystko powinno zostać użyte dla Jego zadowolenia. Arjuna nie chciał walczyć dla swojej własnej satysfakcji, ale kiedy stał się w pełni świadomym Krsny, walczył dlatego, że Krsna chciał, aby walczył. Nie chciał walczyć dla siebie, ale ten sam Arjuna walczył dla Krsny najlepiej jak potrafił. Prawdziwą wolnością od pragnień jest pragnienie zadowolenia Krsny, a nie sztuczne usiłowanie wyzbycia się pragnień. Żywa istota nie może wyzbyć się pragnień ani uczuć, ale musi ona zmienić jakość tych pragnień. Osoba wolna od pragnień materialnych niewątpliwie wie, że wszystko należy do Krsny (iśavasyam idam sarvam), i dlatego nie uważa siebie błędnie za właściciela czegokolwiek. Ta wiedza transcendentalna oparta jest na realizacji duchowej – mianowicie, doskonałym rozumieniu, że każda żywa istota jest w swojej tożsamości duchowej wieczną cząstką Krsny. Zatem nigdy wieczna pozycja żywej istoty nie dorównuje pozycji Krsny ani też nie przewyższa jej. Takie zrozumienie, czyli świadomość Krsny, jest podstawową zasadą prawdziwego spokoju.

***

Poprzedni werset:
2.70 Kto pozostaje niewzruszonym, mimo nieustannego

Natępny werset:
2.72 Jest to sposób duchowego i boskiego życia