Wszyscy zmuszeni są do bezradnego działania odpowiednio do cech, które nabyli pod wpływem sił natury materialnej; dlatego nikt, nawet na chwilę, nie może powstrzymać się od zajęcia.

Bezustanne działanie nie jest czymś właściwym dla istoty wcielonej, ale wynika ono z natury duszy. Bez obecności duszy, ciało materialne nie może się poruszać. Ciało jest jedynie martwym pojazdem wprowadzanym w ruch przez zawsze aktywną i nigdy nie przestającą działać duszę. Jeśli zatem dusza nie zostanie zaangażowana we właściwą pracę w świadomości Krsny, wtedy zostanie zaangażowana w zajęcia narzucone jej przez energię iluzoryczną. W kontakcie z energią materialną dusza przyswaja sobie gunę natury materialnej, i aby oczyścić ją z tych związków, konieczne jest zajęcie jej obowiązkami polecanymi w śastrach. Kiedy jednak jest zaangażowana w naturalne zajęcia w świadomości Krsny, wtedy dobre jest dla niej wszystko, cokolwiek jest ona w stanie zrobić. Zapewnia o tym Śrimad-Bhagavatam (1.5.17):

tyaktva sva-dharmam caranambujam harer
bhajann apakvo ‚tha patet tato yadi
yatra kva vabhadram abhud amusya kim
ko vartha apto ‚bhajatam sva-dharmatah

„Dla tego, kto przyjmuje świadomość Krsny – nawet jeśli nie wypełnia obowiązków polecanych w śastrach ani nie pełni służby oddania właściwie, i nawet jeśli potem upada z tego poziomu – nie ma żadnej straty ani zła. A kto przestrzega wszystkich zaleceń śastr w celu oczyszczenia się, jaki pożytek może mieć z tego, jeśli nie jest on świadomy Krsny?” Zatem proces oczyszczający ma służyć osiągnięciu najistotniejszej rzeczy – świadomości Krsny. Więc sannyasa, czy każdy inny proces oczyszczający, ma pomóc w osiągnięciu ostatecznego celu – stania się świadomym Krsny, bez czego wszystko uważane jest za niepowodzenie.

***

Poprzedni werset:
3.04 Nie można uwolnić się od skutków działania

Natępny werset:
3.06 Kto powstrzymuje zmysły i organy działania