Najwyższa Osoba Boga rzekł: To pożądanie jedynie, Arjuno, zrodzone z kontaktu z materialną siłą natury – pasją, później przemienione w gniew, jest wszechniszczącym, grzesznym wrogiem tego świata.

Kiedy żywa istota wchodzi w kontakt ze światem materialnym, jej wieczna miłość do Krsny – pod wpływem guny pasji – przemienia się w żądzę. Albo, innymi słowy, uczucie miłości do Boga przemienia się w żądzę, tak jak mleko w zetknięciu z kwaśną tamaryndą przemienia się w jogurt. A jeśli żądza ta nie zostanie zaspokojona, wtedy przemienia się w gniew. Gniew zmienia się w złudzenie, a złudzenie jest przyczyną kontynuacji naszego życia materialnego. Zatem pożądanie jest największym wrogiem żywej istoty i to jedynie ono skłania czystą żywą istotę do pozostania w matni tego materialnego świata. Gniew jest przejawem ignorancji – siły te objawiają się jako gniew i inne następstwa. Jeśli jednak guna pasji nie zostanie zdegradowana do guny ignorancji, ale, dzięki określonemu sposobowi życia i postępowania, wzniesie się do dobroci, wtedy można – dzięki przywiązaniu duchowemu – zostać ocalonym od degradacji przez gniew:

Najwyższa Osoba Boga rozwinął Siebie w wiele form, w celu bezustannego zwiększania Swego szczęścia duchowego, i żywe istoty są integralnymi cząstkami tego szczęścia. Posiadają one również częściową niezależność, ale poprzez niewłaściwe skorzystanie z tej swojej wolności – kiedy gotowość do pełnienia służby zmienia się w skłonność do uciech zmysłowych – stają się one niewolnikami żądzy. Pan stworzył ten świat materialny w tym celu, aby ułatwić uwarunkowanym duszom zaspokojenie ich zmysłowych skłonności. I kiedy, po długotrwałym zadowalaniu zmysłów, całkowicie zniechęcają się one do czynności zmysłowych, zaczynają wtedy dociekać swojej prawdziwej pozycji.

To dociekanie jest początkiem Vedanta-sutr, gdzie jest powiedziane: athato brahma-jijnasa: należy pytać o Najwyższego. A Najwyższy określony został w Śrimad-Bhagavatam jako janmady asya yato ‚nvayad itarataś ca, czyli „Najwyższy Brahman jest źródłem wszystkiego.” Najwyższy jest więc również źródłem pożądania. Jeśli zatem żądza zostanie zamieniona w miłość do Najwyższego, czyli w świadomość Krsny – albo, innymi słowy, pragnienie wszystkiego dla Krsny – wtedy zarówno pożądanie, jak i gniew mogą zostać uduchowione. Hanuman, wielki sługa Pana Ramy, przejawił swój gniew poprzez podpalenie złotego miasta Ravany, ale dzięki temu stał się największym wielbicielem Pana. Tutaj, w Bhagavad-gicie, Pan również nakłania Arjunę do zastosowania gniewu przeciwko wrogom, dla zadowolenia Pana. Zatem pożądanie i gniew – kiedy zastosowane w świadomości Krsny – nie są już dłużej naszymi wrogami, a stają się naszymi przyjaciółmi.

_______________________________

Poprzedni werset:
3.36 Arjuna rzekł: O potomku Vrsni, co skłania człowieka

Natępny werset:
3.38 Tak jak dym przesłania ogień albo kurz zwierciadło