Zatem wiedząc, iż dusza jest transcendentalna wobec zmysłów materialnych, umysłu i inteligencji, należy wzmocnić umysł za pomocą rozważnej inteligencji duchowej (świadomość Krsny), i w ten sposób – poprzez siły duchowe – pokonać nienasyconego wroga, znanego jako żądza.

Ten Trzeci Rozdział Bhagavad-gity ostatecznie kieruje nas ku świadomości Krsny – poprzez poznawanie siebie jako wiecznego sługi Najwyższej osoby Boga, i bynajmniej nie uważa on bezosobowej próżni za cel ostateczny. Życiu materialnemu właściwa jest skłonność do zmysłowości i panowania nad zasobami natury materialnej. Pragnienie dominacji i zadowalania zmysłów są największymi wrogami uwarunkowanej duszy. Jednak poprzez siłę świadomości Krsny można kontrolować zmysły materialne, umysł i inteligencję. Nie powinno się nagle porzucać swojej pracy i obowiązków. Poprzez stopniowy rozwój świadomości Krsny można osiągnąć płaszczyznę transcendentalną, gdzie – dzięki niewzruszonej inteligencji skierowanej ku własnej, czystej tożsamości – nie podlega się już wpływom materialnych zmysłów i umysłu. Taka jest konkluzja tego rozdziału. Spekulacje filozoficzne i sztuczne próby kontrolowania zmysłów, przez tzw. praktykę pozycji yogi, nie mogą pomóc w życiu duchowym człowiekowi, który znajduje się na niedojrzałym etapie egzystencji materialnej. Musi on, za pomocą wyższej inteligencji, zostać wyćwiczony w świadomości Krsny.

W ten sposób Bhaktivedanta kończy objaśnienia do Trzeciego Rozdziału Śrimad Bhagavad-gity, traktującego o Karma-yodze, czyli pełnieniu nakazanych obowiązków w świadomości Krsny.

***

Poprzedni werset:
3.42 Funkcjonujące zmysły stoją ponad martwą materią