Zawsze intonując o Moich chwałach, czyniąc zdecydowany wysiłek, składając Mi pokłony, wielkie dusze nieprzerwanie czczą Mnie z oddaniem.

Nie można wyprodukować mahatmy przez naznaczenie pieczęcią zwykłego człowieka. Jego cechy zostały opisane tutaj: mahatma zawsze zajęty jest gloryfikowaniem Najwyższego Pana Krsny, Osoby Boga. Nie jest zainteresowany niczym innym. Całkowicie oddaje się głoszeniu chwały Pana. Innymi słowy, nie jest on impersonalistą. Jeśli jest mowa o gloryfikacji, to gloryfikacja ta dotyczy Najwyższego Pana, Jego świętego imienia, Jego wiecznej formy, Jego transcendentalnych cech i Jego niezwykłych rozrywek. Należy gloryfikować wszystkie te rzeczy. Zatem mahatma przywiązany jest do Najwyższej Osoby Boga.

Bhagavad-gita nie określa mianem mahatmy tego, kto przywiązany jest do bezosobowej cechy Najwyższego Pana, brahmajyoti. Jest on opisany w inny sposób w następnym wersecie. Mahatma zawsze zaangażowany jest w różne czynności służby oddania opisane w Śrimad-Bhagavatam, takie jak słuchanie i intonowanie o Visnu, a nie o jakimś półbogu czy istocie ludzkiej. Jest to oddanie: śravanam, kirtanam visnoh i smaranam, pamiętanie Go. Taki mahatma posiada wielkie zdecydowanie, aby ostatecznie osiągnąć towarzystwo Najwyższego Pana w jednej z pięciu transcendentalnych ras. Aby osiągnąć ten sukces, angażuje on wszelkie czyny: umysłowe, cielesne i wokalne, wszystko – w służbę dla Najwyższego Pana, Śri Krsny. To nazywane jest pełną świadomością Krsny.

Są pewne czynności w służbie oddania, np. takie jak poszczenie w pewnych dniach (między innymi w jedenastym dniu po nowiu, czyli w Ekadaśi; w dzień pojawienia się Pana itd.), które nazywane są postanowieniami. Wszystkie te zasady i przepisy zostały ustanowione przez wielkich acaryów dla tych, którzy są prawdziwie zainteresowani osiągnięciem towarzystwa Boga w świecie transcendentalnym. Mahatmowie, czyli wielkie dusze, ściśle przestrzegają tych praw i przepisów, i dlatego na pewno osiągną pożądany rezultat.

Jak opisano to w drugim wersecie tego rozdziału, służba oddania nie tylko jest łatwa, ale można ją spełniać w radosnym nastroju. Nie trzeba odbywać żadnych srogich pokut ani też czynić surowych wyrzeczeń. Bez względu na to, czy ktoś jest w małżeństwie, czy jest sannyasinem, czy brahmacarinem, każdy może – pod kierunkiem doświadczonego mistrza duchowego – uczynić swoje życie służbą oddania. Służbę oddania dla Najwyższej Osoby Boga można pełnić wszędzie: w jakichkolwiek warunkach i w jakiejkolwiek życiowej pozycji – w ten sposób można stać się prawdziwym mahatmą – wielką duszą.

***

Poprzedni werset:
9.13 O synu Prthy, wielkie, nie ulegające złudzeniu

Natępny werset:
9.15 Inni, którzy pełnią ofiarę