Inni, którzy pełnią ofiarę przez kultywowanie wiedzy, czczą Najwyższego Pana jako jednego bez wtórego, różnego w wielu, i w formie kosmicznej.

Werset ten jest podsumowaniem wersetów poprzednich. Pan mówi Arjunie, że ci, którzy posiadają czystą świadomość Krsny i nie znają niczego poza Krsną, nazywani są mahatmami. Są też inne osoby, które nie zajmują takiej samej pozycji jak mahatmowie, ale które również na różne sposoby czczą Krsnę. Niektórzy z nich zostali już określeni jako będący w niedoli, cierpiący nędzę, nękani ciekawością i ci, którzy zajmują się kultywowaniem wiedzy. Są jeszcze inni, zajmujący jeszcze niższe pozycje, i tych można podzielić na trzy grupy.

(1) tych, którzy czczą siebie samych jako równych Najwyższemu Panu,

(2) tych, którzy wymyślaj jakąś formę Najwyższego Pana i oddają jej cześć,

(3) i tych, którzy uznają i wielbią Pana w Jego formie kosmicznej, czyli viśva-rupa.

Spośród tych trzech wyżej wymienionych rodzajów ludzi, najbardziej liczną grupę stanowi najniżej usytuowani, czyli ci, którzy czczą samych siebie jako Najwyższego Pana, uważając się za monistów. Myśląc, iż sami są Najwyższym Panem, samym sobie oddają cześć. Jest to również pewien rodzaj wielbienia Boga, gdyż rozumieją oni, że w rzeczywistości są duszą, a nie tym materialnym ciałem. Przynajmniej takie rozumienie jest dominujące. Na ogół w ten sposób czczą Boga impersonaliści. Do klasy drugiej należy zaliczyć czcicieli półbogów, tych, którzy w swoim wyobrażeniu każdą formę uważają za formę Najwyższego Pana. A do trzeciej klasy należą ci, którzy nie mogą pojąć niczego poza manifestacją tego materialnego wszechświata. Uważając wszechświat za ogromny organizm czy istotę, jemu oddają cześć. Wszechświat jest również formą Pana.

***

Poprzedni werset:
9.14 Zawsze intonując o Moich chwałach

Natępny werset:
9.16 Ale to Ja jestem rytuałem