Po wielu narodzinach i śmierciach, ten, kto posiadł prawdziwą wiedzę, podporządkowuje się Mnie, znając Mnie jako przyczynę wszystkich przyczyn i wszystkiego, co jest. Taka wielka dusza jest czymś bardzo rzadkim.

Dopiero po wielu, wielu żywotach, podejmując służbę oddania albo pełniąc jakieś rytuały transcendentalne, żywa istota może osiągnąć prawdziwe zrozumienie, iż ostatecznym celem realizacji duchowej jest Najwyższa Osoba Boga. Osoba znajdująca się na początkowym etapie realizacji duchowej, kiedy to próbuje uwolnić się od przywiązań materialnych, ma pewne skłonności do impersonalizmu. Kiedy jednak uczyni postęp, wtedy zaczyna rozumieć, że życie duchowe jest aktywne, i że aktywność ta składa się na służbę oddania. Kiedy to sobie uświadamia, przywiązuje się do Najwyższej Osoby Boga i podporządkowuje się Mu. Wtedy jest w stanie zrozumieć, że miłosierdzie Pana Krsny jest wszystkim, że On jest przyczyną wszystkich przyczyn, a ta manifestacja materialna nie jest niezależna od Niego. Zdaje ona sobie też sprawę z tego, iż ten materialny świat jest wypaczonym odbiciem różnorodności duchowej i dostrzega związek wszystkiego z Najwyższym Panem Krsną. Więc wszystko o czym myśli odnosi do Vasudevy, czyli Krsny. Taka uniwersalna wizja Vasudevy przyspiesza jej pełne podporządkowanie się Najwyższemu Panu, Śri Krsnie, który staje się dla niej najwyższym celem. Tak podporządkowane, wielkie dusze są czymś bardzo rzadkim.

Werset ten został wspaniale wytłumaczony w Trzecim Rozdziale (wersety 14 i 15) w Śvetaśvatara Upanisad:

sahasra-śirsa purusah sahasraksah sahasra-pat
sa bhumim viśvato vrtva- tyatisthad daśangulam
purusa evedam sarvam yad bhutam yac ca bhavyam
utamrtatvasyeśano yad annenatirohati

W Chandogya Upanisad (5.1.15) jest powiedziane, na vai vaco na caksumsi na śrotrani na manamsity acaksate prana iti evacaksate prano hy evaitani sarvani bhavanti: „Głównym czynnikiem w ciele żywej istoty nie jest ani moc mówienia, ani moc widzenia, ani moc słuchania, ani też moc myślenia. Centrum wszystkich czynności jest życie.” Podobnie, pierwszą i główną istotą wszystkiego jest Pan Vasudeva, czyli Osoba Boga, Pan Śri Krsna. Ciało to posiada moc mówienia, widzenia, słuchania, zdolność myślenia itd., ale jego czynności nie mają żadnego znaczenia, jeśli nie mają one związku z Najwyższym Panem. Ponieważ Vasudeva jest wszechprzenikający i wszystko jest Vasudevą, wielbiciel podporządkowuje się Jemu z pełną wiedzą (zob. Bhagavad-gita 7.17 i 11.40).

***

Poprzedni werset:
7.18 Wszyscy ci wielbiciele są niewątpliwie

Natępny werset:
7.20 Ci, których inteligencja skradziona została