Najwyższa Osoba Boga rzekł: Niepodlegająca zniszczeniu, transcendentalna żywa istota nazywana jest Brahmanem. A jej wieczna natura nazywana jest adhyatmą jaźnią. Działanie prowadzące do rozwoju ciał materialnych nazywa się karmą, czyli czynnościami przynoszącymi owoce.

Brahman nie ulega zniszczeniu, istnieje wiecznie i jego konstytucja nigdy nie podlega zmianom. Ale poza Brahmanem istnieje Parabrahman. Brahman odnosi się do żywej istoty, a Parabrahman do Najwyższej Osoby Boga. Konstytucjonalna pozycja żywej istoty różna jest od tej, którą przyjmuje ona w tym świecie materialnym. W świadomości materialnej jej naturą jest dążenie do panowania nad materią, natomiast w świadomości duchowej (świadomości Krsny) jej pozycją jest służenie Najwyższemu. Kiedy żywa istota posiada świadomość materialną, musi przyjmować różnego rodzaju ciała w tym świecie materialnym. To nazywane jest karmą, czyli rozmaitym tworzeniem poprzez siły świadomości materialnej.

W literaturze wedyjskiej żywa istota nazywana jest jivatmą i Brahmanem, ale nigdy nie jest nazywana Parabrahmanem. Żywa istota (jivatma) zajmuje różne pozycje – czasami łączy się z ciemną naturą materialną i utożsamia się z materią; czasami zaś utożsamia się z wyższą naturą duchową. Dlatego nazywana jest ona marginalną energią Najwyższego Pana. Odpowiednio do swojej identyfikacji czy to z naturą materialną, czy duchową, otrzymuje ona albo ciało materialne, albo duchowe. W świecie materialnym może ona przyjąć ciało jakiegokolwiek z 8 400 000 gatunków życia, ale w świecie duchowym posiada ona tylko jedno ciało. W świecie materialnym przejawia się czasami jako człowiek, półbóg, zwierzę, ptak itd., odpowiednio do swojej karmy. Aby osiągnąć materialne planety niebiańskie (planety znajdujące się w wyższym systemie planetarnym) i korzystać z tamtejszych wygód, czasami pełni ofiary (yajne), lecz kiedy wyczerpią się jej zasługi, znowu powraca na ziemię w ludzkiej postaci. Ten proces jest nazywany karmą.

Chandogya Upanisad opisuje wedyjski proces ofiar. Na ołtarzu ofiarnym składa się pięć rodzajów ofiar w pięć różnych ogni. Za te pięć rodzajów ogni przyjmuje się:

planety niebiańskie,
chmury,
ziemię,
mężczyznę i
kobietę,
a pięcioma rodzajami ofiar są:
wiara,
osoba oddająca się przyjemnościom na księżycu,
deszcz,
ziarno i
nasienie.

W procesie ofiar żywa istota spełnia specyficzne ofiary, aby osiągnąć określone planety niebiańskie, i w rezultacie osiąga je. Kiedy wyczerpią się zasługi ofiar, wtedy żywa istota schodzi na ziemię w postaci deszczu, następnie przyjmuje postać zbóż, które spożywane są przez człowieka i przemieniane w nasienie. Nasienie to zapładnia kobietę, i w ten sposób żywa istota ponownie osiąga ludzką formę, aby ponownie pełnić ofiary, czyli aby powtórzyć ten sam cykl. W taki sposób żywa istota wiecznie podąża materialną ścieżką. Jednakże osoba świadoma Krsny unika takich ofiar. Bezpośrednio przyjmuje świadomość Krsny i przygotowuje się do powrotu do królestwa Boga.

Impersonalistyczni komentatorzy Bhagavad-gity niemądrze zakładają, że Brahman przyjmuje formę jivy w świecie materialnym, i aby to uzasadnić, powołują się na siódmy werset Piętnastego Rozdziału Gity. Ale w wersecie tym Pan również mówi o żywej istocie jako „Mojej wiecznej cząstce”. Cząstka Boga, żywa istota, może upaść w ten świat materialny, jednak Najwyższy Pan (Acyuta) nigdy nie upada. Zatem przypuszczenie, że Najwyższy Brahman przyjmuje postać jivy, jest nie do przyjęcia. Ważne jest, aby pamiętać, że w literaturze wedyjskiej Brahman (żywa istota) odróżniany jest od Parabrahmana (Najwyższego Pana).

***

Poprzedni werset:
8.02 O Madhusudano, kim jest Pan ofiar

Natępny werset:
8.04 O najlepszy spośród wcielonych istot