Ktokolwiek zaś w chwili śmierci, opuszczając ciało, pamięta Mnie jedynie, ten natychmiast osiąga Moją naturę. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości.

Werset ten podkreśla wagę świadomości Krsny. Każdy, kto opuszcza swoje ciało będąc świadomym Krsny, od razu przenoszony jest do transcendentalnej natury Najwyższego Pana. Najwyższy Pan jest najczystszym z najczystszych. Zatem ten, kto jest bezustannie świadomy Krsny, również jest najczystszym z najczystszych. Ważne jest tutaj słowo smaran („pamiętanie”). Pamiętanie o Krsnie nie jest możliwe dla duszy nieczystej, która nie praktykowała świadomości Krsny w służbie oddania. Zatem należy praktykować świadomość Krsny od początku życia. Dla tego, kto pragnie osiągnąć sukces pod koniec życia, zasadniczym jest proces pamiętania Krsny. Dlatego – idąc w ślady Pana Caitanyi – należy bezustannie intonować maha-mantrę –

Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare;
Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare,

będąc przy tym tak tolerancyjnym jak drzewo (taror iva sahisnuna). Osoba intonująca Hare Krsna może napotkać na jakieś przeszkody. Niemniej jednak, tolerując wszelkie przeciwności, należy wytrwale intonować

Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare;
Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare,

tak aby pod koniec życia osiągnąć pełną korzyść ze świadomości Krsny.

***

Poprzedni werset:
8.04 O najlepszy spośród wcielonych istot

Natępny werset:
8.06 Albowiem jaki stan istnienia