Osiągnąwszy Mnie, wielkie dusze, będąc oddanymi Mi yoginami, nigdy nie powracaj do tego tymczasowego, pełnego nieszczęść świata, albowiem osiągnęły one najwyższą doskonałość.

Ponieważ ten tymczasowy świat materialny pełen jest nieszczęść związanych z narodzinami, starością, chorobami i śmiercią, naturalnie ten, kto osiąga największą doskonałość i dostaje się na najwyższą planetę, Krsnalokę, Golokę Vrndavanę, nie pragnie już więcej tutaj wracać. Literatura wedyjska opisuje tę planetę jako avyakta i aksara oraz parama gati; innymi słowy, planeta ta znajduje się poza naszą materialną wizją i jest nie do opisania, ale jest najwyższym celem, przeznaczeniem mahatmów (wielkich dusz). Mahatma otrzymuje wiedzę transcendentalną od zrealizowanego wielbiciela i w ten sposób rozwija służbę oddania w świadomości Krsny. Ta transcendentalna służba absorbuje go tak bardzo, że nie pragnie on już wzniesienia się na żadną z wyższych planet; nie pragnie nawet przeniesienia się na jakąkolwiek z planet duchowych. Pragnie jedynie Krsny i towarzystwa Krsny, i niczego innego. To jest najwyższą doskonałością życia. Werset ten mówi szczególnie o zwolennikach kultu osobowego, bhaktach Najwyższego Pana, Krsny. Tacy świadomi Krsny bhaktowie osiągają najwyższą doskonałość życia. Innymi słowy, są to dusze najwyższe.

***

Poprzedni werset:
8.14 Bez trudu osiąga Mnie ten

Natępny werset:
8.16 Wszystkie planety w materialnym świecie