Wszystkie planety w materialnym świecie, od najwyższej do najniższej, są miejscami niedoli, powtarzających się narodzin i śmierci. Lecz kto przybywa do Mojej siedziby, o synu Kunti, ten nigdy już nie rodzi się ponownie.

Zanim będą w stanie osiągnąć transcendentalną siedzibę Krsny i nigdy już nie powracać, wszelkiego rodzaju yogini (karma, jnana, hatha itd.), muszą w końcu osiągnąć doskonałość oddania w bhakti-yodze, czyli świadomości Krsny. Ci, którzy osiągają najwyższe planety materialne, czyli planety półbogów, nadal podlegają powtarzającym się narodzinom i śmierci. Jak ludzie z Ziemi wznoszą się na planety wyższe, tak ludzie z wyższych planet, takich jak Brahmaloka, Candraloka i Indraloka, upadają na Ziemię. Spełnianie ofiary nazywanej pancagni-vidya, polecanej w Chandogya Upanisad, umożliwia osiągnięcie Brahmaloki; kto jednak na Brahmaloce nie praktykuje świadomości Krsny, musi powrócić na ziemię. Osoby, które osiągnąwszy planety wyższe robią tam postęp w świadomości Krsny, stopniowo wznoszone są na planety coraz wyższe, a w czasie unicestwienia wszechświata przenoszone zostają do wiecznego królestwa duchowego. W swoim komentarzu do Bhagavad-gity, Śridhara Svami cytuje następujący werset

brahmana saha te sarve samprapte pratisancare
parasyante krtatmanah praviśanti param padam

„Kiedy następuje unicestwienie tego materialnego wszechświata, Brahma i jego wielbiciele, którzy bezustannie zaangażowani są w świadomość Krsny, wszyscy – odpowiednio do swoich pragnień – przenoszeni są do świata duchowego, na określone planety duchowe.”

***

Poprzedni werset:
8.15 Osiągnąwszy Mnie, wielkie dusze

Natępny werset:
8.17 Według ludzkich obliczeń, tysiąc epok