Arjuna rzekł: Ty jesteś Najwyższą Osobą Boga, ostateczną siedzibą i najwyższą czystością, Absolutną Prawdą. Ty jesteś wieczną, transcendentalną i oryginalną osobą, i Ty jesteś nienarodzonym i najwyższym. Wszyscy wielcy mędrcy, tacy jak Narada, Asita, Devala i Vyasa, potwierdzają tę prawdę o Tobie, a teraz Ty Sam mi to oznajmiasz.

W tych dwóch wersetach Najwyższy Pan daje szansę współczesnym filozofom, gdyż z wersetów tych wyraźnie wynika, że Najwyższy różni się od duszy indywidualnej. Arjuna, wysłuchawszy czterech zasadniczych wersetów Bhagavad-gity w tym rozdziale, całkowicie uwolnił się od wszelkich wątpliwości i zaakceptował Krsnę jako Najwyższą Osobę Boga. Natychmiast śmiało oznajmia: „Ty jesteś param brahma, Najwyższą Osobą Boga.” Wcześniej Krsna powiedział, iż On jest stwórcą wszystkiego i każdego. Każdy półbóg i każda istota ludzka zależna jest od Niego, chociaż z powodu ignorancji uważają się za absolutnych i niezależnych od Najwyższego Pana Krsny. Ignorancja taka może zostać całkowicie usunięta poprzez pełnienie służby oddania. Pan wyjaśnił to już w wersecie poprzednim. Teraz, dzięki Jego łasce i zgodnie ze wskazówkami wedyjskimi, Arjuna akceptuje Go jako Najwyższą Prawdę. Kiedy nazywa Krsnę Najwyższą Osobą Boga, Prawdą Absolutną, nie jest to jedynie pochlebstwo dla bliskiego przyjaciela. Wszystko co Arjuna mówi w tych dwóch wersetach, potwierdzone jest przez prawdę wedyjską. Wedyjskie przekazy potwierdzają, że Najwyższego Pana może poznać jedynie ten, kto pełni dla Niego służbę oddania, podczas gdy dla innych jest to niemożliwe. W pismach wedyjskich znajdziemy potwierdzenie każdego poszczególnego słowa z tych dwóch wypowiedzianych przez Arjunę wersetów.

Kena Upanisad oznajmia, iż spoczynkiem dla wszystkiego jest Najwyższy Brahman, a Krsna już wcześniej wytłumaczył, że wszystko spoczywa w Nim. Mundaka Upanisad potwierdza, że Najwyższego Pana, w którym wszystko spoczywa, mogą zrealizować jedynie ci, którzy bezustannie myślą o Nim. To bezustanne myślenie o Krsnie nazywa się smaranam i jest jednym z procesów służby oddania. Tylko poprzez służbę oddania dla Krsny można zrozumieć swoją pozycję i uwolnić się od tego materialnego ciała.

Vedy mówią o Najwyższym Panu jako o najczystszym z czystych. Kto rozumie, że Krsna jest najwyższą czystością, ten może zostać oczyszczony z wszelkich grzechów. Lecz nie może uwolnić się od grzechów ten, kto nie podporządkował się Najwyższemu Panu. Tak więc uznanie Krsny przez Arjunę za najwyższą czystość zgodne jest z literaturą wedyjską. Potwierdzają to również wielkie osobistości, z których największą jest Narada.

Krsna jest Najwyższą Osobą Boga i dlatego powinniśmy zawsze medytować o Nim, czerpiąc radość ze swojego transcendentalnego z Nim związku. Jest On najwyższym bytem i jest wolny od potrzeb cielesnych, narodzin i śmierci. Potwierdza to nie tylko Arjuna, ale cała literatura wedyjska, Purany i przekazy historyczne. Cała literatura wedyjska opisuje Krsnę w ten sposób i On Sam mówi o Sobie w Rozdziale Czwartym: „Chociaż jestem nienarodzonym, pojawiam się na tej Ziemi, aby ustanowić zasady religijne.” Jest On również najwyższym początkiem. Sam nie mając źródła, jest przyczyną wszystkich przyczyn i wszystko emanuje z Niego. Tę doskonałą wiedzę o Nim można otrzymać dzięki Jego łasce.

Arjuna mógł przemówić w ten sposób dzięki łasce Krsny. Jeśli chcemy zrozumieć Bhagavad-gitę, powinniśmy przyjąć oznajmienia tych wersetów. Nazywane jest to systemem parampara, zaakceptowaniem sukcesji uczniów. Nie można zrozumieć Bhagavad-gity nie będąc w sukcesji uczniów. Nie jest to możliwe na drodze tzw. wykształcenia akademickiego. Na nieszczęście, osoby dumne z takiego wykształcenia, nie zważając na tak wiele dowodów literatury wedyjskiej, uparcie utrzymują, iż Krsna jest Tylko zwykłą osobą.

***

Poprzedni werset:
10.11 Aby okazać im szczególną łaskę:

Natępny werset:
10.14 O Krsno, całkowicie przyjmuję za prawdę