Kiedy ktoś w gunie pasji opuszcza swe ciało, rodzi się pomiędzy zaangażowanymi w pracę dla zysku. Umierający zaś w ignorancji, musi przyjąć narodziny w królestwie zwierząt.

Niektórzy ludzie są przekonani, że raz osiągnąwszy ludzką formę życia, dusza nigdy nie cofa się już do gatunków niższych. Nie jest to jednak prawdą. Według tego wersetu, osoby rozwijające gunę ignorancji zostają po śmierci zdegradowane do zwierzęcej formy życia i ponownie muszą wznosić się poprzez proces ewolucyjny, by kiedyś powtórnie osiągnąć formę ludzką. Zatem ci, którym poważnie zależy na ludzkim życiu, powinni rozwijać gunę dobroci i z pomocą właściwych osób przekroczyć nawet i tę gunę i osiągnąć świadomość Krsny. Taki jest cel ludzkiego życia. W przeciwnym wypadku nie ma gwarancji, że ludzka istota osiągnie ponownie ludzką formę.

***

Poprzedni werset:
14.14 Kto umiera w gunie dobroci

Natępny werset:
14.16 Rezultat pobożnego działania jest czysty