Gdziekolwiek jest Krsna, mistrz wszystkich mistyków, i gdziekolwiek jest Arjuna, najlepszy spośród łuczników, tam z pewnością będzie również zwycięstwo, pomyślność, moralność i niezwykła siła. Takie jest moje zdanie.

Bhagavad-gita zaczyna się pytaniem Dhrtarastry. Miał on nadzieję, że zwycięstwo przypadnie w udziale jego synom, otoczonym takimi wojownikami jak Bhisma, Drona i Karna. Łudził się, że zwycięży jego strona. Ale Sanjaya, po opisaniu sytuacji na polu bitwy, powiedział Królowi: „Myślisz o zwycięstwie, ale moim zdaniem dobry los towarzyszy zawsze Krsnie i Arjunie.” Bezpośrednio poinformował on Dhrtarastrę, że nie może liczyć na zwycięstwo swoich. Zwycięstwo oczekiwało Arjunę, ponieważ po jego stronie obecny był Krsna. Przyjęcie przez Krsnę roli woźnicy Arjuny było ujawnieniem Jego kolejnych wartości. Krsna pełen jest wszelkich bogactw, z których jednym jest wyrzeczenie. Krsna jest również mistrzem wyrzeczenia, więc takich przykładów jest wiele.

Walka toczyła się właściwie pomiędzy Duryodhaną i Yudhisthirą. Arjuna walczył po stronie swojego starszego brata, Yudhisthiry. Ponieważ po stronie Yudhisthiry walczył Krsna i Arjuna, jego zwycięstwo było pewne. Walka ta miała zadecydować o tym, kto będzie rządził światem. I Sanjaya przepowiedział, że władza zostanie przekazana Yudhisthirze. Również zostało przepowiedziane, że po zwycięstwie królestwo jego będzie się rozwijało pomyślnie, jako że był on nie tylko królem prawym i pobożnym, ale również wielkim moralistą. Nigdy w całym swoim życiu nie splamił się ani jednym kłamstwem.

Jest wiele mało inteligentnych osób, które uważają, że Bhagavad-gita jest jedynie rozmową dwóch przyjaciół na polu bitwy. Ale wtedy taka książka nie mogłaby uchodzić za święte pismo. Niektórzy zaś mogą protestować mówiąc, że Krsna namawiał Arjunę do walki, co jest niemoralne, ale w rzeczywistości sprawa przedstawia się jasno – Bhagavad-gita jest najwyższą nauką o moralności. Najwyższe nauki moralne zostały przekazane w Dziewiątym Rozdziale, trzydziestym czwartym wersecie: man-mana bhava mad bhaktah. Należy zostać wielbicielem Krsny – a istota wszystkich religii polega na podporządkowaniu się Krsnie; jak to zostało oznajmione: sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja. Nauki Bhagavad-gity składają się na najwyższy proces religii i moralności. Wszystkie inne procesy mogą być metodami oczyszczającymi i mogą prowadzić do tego celu, ale ostatnia instrukcja Gity jest ostatnim słowem na niwie wszelkiej moralności i religii – podporządkuj się Krsnie. Takie jest orzeczenie Rozdziału Osiemnastego.

Z Bhagavad-gity dowiadujemy się, że medytacja i filozoficzne spekulacje są tylko jednym z wielu procesów samorealizacji, ale całkowite podporządkowanie się Krsnie jest najwyższą doskonałością. Taka jest istota nauk Bhagavad-gity. Ścieżka przestrzegania zasad porządku życia społecznego i różnych procesów religijnych może być poufną ścieżką wiedzy. Ale chociaż rytuały religijne są poufnymi, to medytacja i kultywacja wiedzy są jeszcze bardziej poufnymi. Natomiast podporządkowanie się Krsnie w służbie oddania, w pełnej świadomości Krsny, jest najbardziej poufną instrukcją. Taka jest istota Osiemnastego Rozdziału.

Inną rzeczą, którą podkreśla Bhagavad-gita jest to, że rzeczywistą prawdą jest Najwyższa Osoba Boga – Krsna. Prawda Absolutna realizowana jest w trzech aspektach – jako bezosobowy Brahman, zlokalizowana Paramatma i Najwyższa Osoba Boga, Krsna. Doskonała wiedza o Prawdzie Absolutnej oznacza doskonałą wiedzę o Krsnie. Jeśli ktoś poznaje Krsnę, to w zakres jego poznania wchodzą wszystkie dziedziny wiedzy. Krsna jest transcendentalny, ponieważ zawsze usytuowany jest On w Swojej wiecznej, wewnętrznej energii. Żywe, istoty są manifestacją Jego energii i dzielą się na dwie klasy – wiecznie uwarunkowane i wiecznie wyzwolone. Liczba takich żywych istot jest nieograniczona i są one uważane za fundamentalne cząstki Krsny. Energia materialna manifestuje się w dwudziestu czterech kategoriach. Stworzenie to znajduje się pod wpływem wiecznego czasu – jest tworzone i rozwiązywane przez energię zewnętrzną. Manifestacja tego kosmicznego świata jest na przemian widzialna albo niewidzialna.

Bhagavad-gita mówi o pięciu zasadniczych tematach:

Najwyższej Osobie Boga,
naturze materialnej,
żywych istotach,
wiecznym czasie i
wszelkiego rodzaju czynnościach.

Wszystko to zależy od Najwyższej Osoby Boga, Krsny. Wszystkie koncepcje Prawdy Absolutnej, mianowicie bezosobowy Brahman, zlokalizowana Paramatma czy każda inna koncepcja transcendentalna, istnieją w kategorii poznania Najwyższej Osoby Boga. Chociaż na pozór Najwyższa Osoba Boga, żywa istota, materialna natura i czas zdają się być czymś różnym, to jednak nie ma nic, co byłoby odmienne od Najwyższego. Ala Najwyższy jest zawsze różny od wszystkiego. Filozofia Pana Caitanyi mówi o „niepojętej jedności i odmienności.” Ten system filozofii zawiera doskonałą wiedzę o Prawdzie Absolutnej.

Żywa istota w swojej oryginalnej pozycji jest czystym duchem. Jest ona jakby atomową cząstką Najwyższego Ducha. Tak więc Pan Krsna może zostać porównany do słońca, a żywe istoty do blasku słonecznego. Ponieważ uwarunkowana żywa istota jest marginalną cząstką energii Pana, ma ona skłonność zarówno do kontaktowania się z energią materialną, jak i duchową. Innymi słowy, żywa istota usytuowana jest pomiędzy dwiema energiami Pana, a ponieważ należy do wyższej energii Pana – ma ona odrobinę niezależności. Poprzez właściwe skorzystanie z tej niezależności, poddaje się ona bezpośredniemu przewodnictwu Pana. W ten sposób osiąga swoją rzeczywistą pozycję w energii, która jest pełnią szczęścia.

W ten sposób Bhaktivedanta kończy objaśnienia do ostatniego, Osiemnastego Rozdziału Śrimad Bhagavad-gity, traktującego o doskonałości wyrzeczenia.

***

Poprzedni werset:
18.77 O królu, każde wspomnienie tej tak cudownej postaci